Kompletny system odpylania składa się z czterech części: osłony przeciwpyłowej, kanału wentylacyjnego, odpylacza i wentylatora. Kanały wentylacyjne (zwane kanałami) to kanały służące do przenoszenia strumienia powietrza zapylonego, które łączą w jedną całość okapy, odpylacze i wentylatory. To, czy projekt rurociągu jest rozsądny, czy nie, ma bezpośredni wpływ na działanie całego systemu usuwania pyłu. Dlatego w celu uzyskania bardziej rozsądnego i skutecznego rozwiązania należy w pełni rozważyć różne kwestie związane z projektem rurociągu.
1. Elementy rurociągów
1.1. Łokieć
Kolano jest częstym elementem łączącym rurociąg, a jego opór zależy od średnicy kolanka d, promienia krzywizny R i liczby odcinków kolanka. Im większy promień krzywizny R, tym mniejszy opór. Jednakże, gdy R jest większe niż 2~2,5d, opór kolanka nie jest już znacząco zmniejszony, a zajmowana przestrzeń jest zbyt duża, co utrudnia rozmieszczenie rurociągów, komponentów i wyposażenia systemu. Dlatego z praktycznego punktu widzenia R zwykle zajmuje 1 ~ 2 d, a kolanka 90° są zazwyczaj podzielone na 4 do 6 sekcji.
1.2 Trzy linki
W systemie odpylania scentralizowanej sieci powietrznej często wykorzystuje się część zbiegającą się strumienia powietrza – trzy ogniwa. Kiedy prędkość przepływu powietrza w obu odgałęzieniach trójnika złącznego będzie różna, nastąpi efekt wyrzutu i jednocześnie nastąpi wymiana energii. Oznacza to, że duża prędkość przepływu powoduje utratę energii, niska prędkość przepływu zyskuje energię, ale całkowita energia jest tracona. Aby zmniejszyć opór trójnika należy unikać zjawiska wyrzutu. Podczas projektowania najlepiej jest, aby prędkość powietrza w dwóch odgałęzieniach i w rurze głównej była równa, czyli V1=V2=V3, wtedy stosunek średnic przekroju poprzecznego obu rur odgałęzionych i rury głównej wynosi d12 d22=d32.
Opór trójnika jest powiązany z kierunkiem przepływu powietrza. Kąt między dwoma odgałęzieniami wynosi zazwyczaj 15° ~ 30°, aby zapewnić płynny przepływ powietrza i zmniejszyć utratę oporu. Trójnika nie można zastosować do połączenia trójnika, ponieważ rezystancja połączenia trójnika jest 4 do 5 razy większa niż rozsądna metoda połączenia.
Ponadto staraj się unikać stosowania układu czterokierunkowego, ponieważ przepływ powietrza w układzie czterokierunkowym jest duży, co poważnie wpływa na efekt ssania i zmniejsza wydajność systemu.
1.3. Rurka rozszerzająca
Kiedy gaz płynie w rurociągu, jeśli przekrój rurociągu nagle zmieni się z małego na duży, przepływ gazu również nagle się rozszerzy, powodując dużą utratę ciśnienia uderzeniowego. Aby zmniejszyć utratę rezystancji, zwykle stosuje się rurkę rozbieżną z płynnym przejściem. Opór rozbieżnej rurki jest spowodowany tworzeniem się strefy wirowej na skutek bezwładności przepływu powietrza przy zwiększaniu przekroju. Im większy kąt rozbieżności а, tym większy obszar wirowy i większe straty energii. Gdy a przekracza 45°, strata ciśnienia jest równa stracie na skutek uderzenia. Aby zmniejszyć opór rozbieżnej rury, należy zminimalizować kąt rozbieżności a, ale im mniejszy a, tym większa długość rozbieżnej rury. Ogólnie, kąt rozbieżny a wynosi korzystnie 30°.
1.4. Interfejs i wylot rury i wentylatora
Kiedy wentylator pracuje, pojawią się wibracje. Aby ograniczyć wpływ drgań na rurociąg, najlepiej zastosować wąż (np. wąż płócienny) w miejscu połączenia rurociągu z wentylatorem. Na wylocie wentylatora zwykle stosuje się prostą rurę. W przypadku konieczności montażu kolanka na wylocie wentylatora ze względu na ograniczenia miejsca montażu, kierunek obrotu kolanka powinien być zgodny z kierunkiem obrotu wirnika wentylatora.
Strumień powietrza wylotowego z rury jest odprowadzany do atmosfery. Kiedy strumień powietrza zostanie wyrzucony z wylotu rury, cała energia strumienia powietrza przed jego wypuszczeniem zostanie utracona. Aby zmniejszyć utratę ciśnienia dynamicznego na wylocie, wylot można przekształcić w rozbieżną rurkę o małym kącie rozbieżności. Najlepiej nie instalować okapu ani innych przedmiotów na wylocie, a jednocześnie minimalizować prędkość przepływu powietrza na wylocie.
